bł. Jolanta

15 czerwca wspominamy bł. Jolantę, księżnę i zakonnicę.

Węgierskie imię Jolanta jest tylko jedno w wykazie hagiograficznych. Otrzymała je zapewne za pamięci ciotki, królowej aragońskiej. Sama błogosławiona była najczęściej nazywana za życia Heleną. Według Jana Długosza imię Heleną mieli jej nadać Polacy a księżna chętnie je przyjęła. Jolanta urodziła się w roku 1244 w Przychowie , jako ósme z kolei dziecko króla węgierskiego Beli IV. Z jej najbliższej rodziny aż cztery osoby dostąpiły chwały ołtarzy. Obie jej siostry św. Kinga i św. Małgorzata Węgierska, ciotka św. Elżbieta, i stryjenka bł. Salomea. Ówczesnym zwyczajem jako kilkuletnią dziewczynka Jolanta przybyła do Krakowa na dwór swojej siostry św. Kingi, żony Bolesława Wstydliwego i tu też się wychowywała. Bela IV miał bowiem w planach wydać ją za któregoś z książąt piastowskich. W 1256 roku zaręczył się z Jolantą książę kaliski Bolesław. Miała wówczas 12 lat podczas gdy książę liczył wówczas 35. Uroczysty ślub odbył się jednak dopiero w dwa lata później za specjalną dyspensą papieską gdy Jolanta miała 14 lat. Z małżeństwa tego urodziły się trzy córki, Jadwiga, Elżbieta, i Anna. Jolanta była wzorową żoną i matką. Swoją postawą wywierała wielki wpływ na otoczenie. W życie domowe wprowadzała klimat ładu i spokoju, szczerej pobożności i miłości. Wpływ księżnej tak dalece udzielił się mężowi, że potomność nadała mu przydomek pobożnego. Jednak o jej udziale w zręcznej polityce męża wiadomości nie mamy. W roku 1257 zmarł książę Wielkopolski Przemysł I i prawem spadku cały ten obszar przeszedł pod panowanie Bolesława. Kochający książe Bolesław wciągnął do swoich rządów także bł. Jolantę. W dokumentach podpisuje się nieraz sformułowaniem „umiłowana małżonka pani Jolanta”. Książe okazał się nie tylko doskonałym administratorem książęcych dzielnic ale również dobrym opiekunem Kościoła. Sprowadził franciszkanów do Kalisza i Gniezna. Uposażył w trzy wsie Klaryski w Zawichoście gdzie ksienią była wówczas bł Salomea. Powiększył również uposażenie cysterek w Obłoku i benedyktynów w Mogilnie. Czynił to nie bez udziału żony. Jolanta opiekowała się biednymi i chorymi. Po śmierci męża w  1279 roku i szwagra , męża św. Kingi Bolesława Wstydliwego, zwolniona z obowiązków rodzinnych postanowiła oddać się wyłącznie zbawieniu własnej duszy. Wraz z siostrą św. Kingą wstąpiła do klasztoru Klarysek w Starym Sączu. Po śmierci Kingi przeniosła się w roku 1284 do klasztoru Klarysek w Gnieźnie. Nie wiemy czy piastowała tam urząd przełożonej czy wolała pozostać zwykłą siostrą. Nekrolog z Lądu podaje jako datę jej śmierci w opinii świętości dzień 17 czerwca 1298 roku. Jej grób zasłynął wkrótce łaskami i stał się miejscem pielgrzymek. Pierwszy żywot Jolanty ukazał się dopiero w roku 1723, pół wieku później ukazała się drukiem książka pt. „ Życie i cuda wielkiej służebnicy Bożej Jolanty”. W tym czasie król Stanisław August Poniatowski wniósł do Rzymu prośbę o formalną beatyfikację. Odbyła się ona 14 czerwca 1827 r. Papież Leon XII wyznaczył na dzień święta bł. Jolanty 17 czerwca. Obecnie przeniesione na 15 czerwca. Na skutek trudności jakie stawiał ówczesny rząd pruski uroczystości beatyfikacyjne mogły się odbyć w Wielkopolsce dopiero w roku 1834. Z tej okazji relikwie bł. Jolanty przeniesiono do kaplicy Klarysek. Bł. Jolanta jest patronką archidiecezji gnieźnieńskiej oraz miasta Kalisza. W ikonografii bł. Jolanta przedstawiana jest w habicie Klaryski, czasami klęczy obok św. Kingi.

Modlitwa

Wszechmogący wieczny Boże. Ty w miłosierdziu swoim oderwałeś bł. Jolantę od zaszczytów i bogactw  a sprawiłeś że wybrała pokorne naśladowanie Twojego Syna. Przez Jej zasługi i wstawiennictwo naucz nas także używać dóbr ziemskich, abyśmy mogli dojść do radości życia wiecznego . Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, Bóg przez wszystkie wieki wieków. Amen